Tak miało i być w przypadku nowego albumu Vladislava Delaya, którego przechrzczę na rodzimego Władka. Z zagryzionymi wargami mocno wyczekiwałem premiery albumu „Plus”, pełen nadziei kolejnych ciepłych deepowych basów i przyjemnie stukających hi-hatów. Ostrzegawcza żaróweczka pojawiła się już przy odsłuchaniu dostępnych na Soundcloudzie trzech numerów z najnowszego albumu. Coś mi tu śmierdziało. Odczekałem jednak cierpliwe do oficjalnej premiery całego materiału, co by nie rzucać pochopnie epitetami.

Nastał sądny dzień.  Szybka akcja Beatport, download, add the list, play. Pierwsze przesłuchanie na laptopie, drugie na większym sprzęcie grającym i w końcu trzecie na słuchawkach. Przespałem się i ponownie zapętliłem powyższą czynność. Po kilku odsłuchach nowego dzieła Władka nasuwa mi się często używane w internecie zwięzłe twierdzenie – What the fuck?, wypowiedziane mniej więcej w ten sam sposób.

Już pierwszego numeru Luomo zewsząd bombarduje nas synth-elektro-nudisco-popowymi samplami. Jestem ciekaw skąd ta fascynacja? Czyżby Władek dostał w prezencie syntezator Minimoga? Całość brzmi bardzo jednolicie. Może płasko byłoby obraźliwym stwierdzeniem, ale naprawdę ciężko jest mi zdzierżyć ponad godzinne brzmienie syntezatorów i plumkających automatów perkusyjnych z końca lat ’80. Przykładem niech będzie numer „Immaculate Motive”, który brzmi jak jeden z tysiąca podobnych kompozycji Jean Michel Jarre’a. Równie dobrze nadwałby się na soundtrack do filmu – Łowcy Androidów.

Z dziewięciu tracków, przystałem na dłużej przy 2 (słownie: dwóch) – „How You Lok” oraz „Medley Through”. Pierwszy z nich to dla mnie stary, dobry Luomo. Charakteryzuje go ciepła i dudniąca stopa w rytmie 4/4 plus rozpływający się przefiltrowany męski wokal. Z każdą minutą nabiera tempa, aż w kulminacyjnym momencie czekamy i myślimy – „kurwa kiedy ten breakdown!”, którego finalnie się usłyszymy, a numer kończy się kwaśną sieczką. „Medley Through” to znowu bardzo przyjemnie płynące techno z małą domieszką kultowego Rolanda tb-303. Jest pięknie!

Nowa odsłona Vladislava Delay’a na pewno nie przypadnie wszystkim do gustu. Jako, że nigdy nie byłem zwolennikiem synthpopu i elektro dołączam się do grupy niezadowolonych i grymaszących fanów fińskiego producenta. Z drugiej strony autor chciał się pokazać z innej, nowej strony. Czy mu się udało? Oceńcie sami. Oby tylko nie było tak jak z albumem „The Outsider – DJ Shadowa”, który poszedł na całość i stracił więcej fanów swojej twórczości niż zyskał. Nasuwa się prosty wniosek. Ludzie po prostu najzwyczajniej nie lubią zmian.

Newsy, zapowiedzi, recenzje nowych wydawnictw, ciekawa publicystyka, relacje oraz info o nadchodzących imprezach to podstawowe działy jakie powinien zawierać portal poświęcony muzyce elektronicznej. Kwestią oczywistą są również najlepiej codziennie aktualizacje, bo co mi z super rozwiniętego internetowego tworu, gdy wpisy ukazują się raz na miesiąc tak jak na deepsounds.pl.

Zapewne nie jestem odosobnionym przypadkiem.  Patrząc kilka lat wstecz wielki zapaleniec nowoczesnych brzmień, zawsze na bieżąco z newsami, imprezami, nowymi albumami, epkami. Chciałem się tym wszystkim dzielić z innymi, dlatego też powstał serwis muzyczny. Rajcowało mnie to, żyłem tym, na co dzień. Czas leci, człowiek z roku na rok starszy, zakłada rodzinę, praca, dodatkowe obowiązki kosztem własnych zainteresowań. Będąc w dłuższej separacji z muzyką, dochodzisz do pewnego momentu i nagle zastanawiasz się – czy mnie to jeszcze kręci?

Zaraz, zaraz o czym to ja miałem napisać… no tak o serwisach muzycznych. Będąc w tyle postanowiłem odświeżyć swoje wiadomości. Uruchamiam przeglądarkę, Google i startuje z maratonem po stronach:
soundrevolt.pl – pusto, bracia Naporowie zrezygnowali z projektu,
electronicmusic.pl – ostatnia aktualizacja prawie rok temu.
muno.pl (dawna muzikanova.pl) – tutaj warto się zatrzymać. Dużo treści, dzienne aktualizacje, bogate info imprezowe. Przeglądając stopkę zauważamy logo UE. Jak się okazuje projekt wspófinansowany prze Unię Europejską. Miejmy tylko nadzieję, że wraz z końcem finansowania (maj 2012) nie skończy się portal.
nowamuzyka.pl – drugi i chyba ostatni portal poświęcony nowym brzmieniom wypełniony ciekawą treścią, na plus również tętniące życiem forum.

Pozostają jeszcze tematyczne portale: 80bpm.net (trip-hop, downtempo), dnb.pl (opiera się głównie na forum dyskusyjnym), psytrance.pl i globaltrance.pl (świat trance’u). I to byłoby chyba na tyle, a jak się mylę to mnie poprawcie (podeślijcie linki). Naprawdę sporo czasu poświęciłem na rekonesans w sieci, ale próżno szukać interesujących portali, stron, blogów, etc.
UWAGA: Nie brałem pod uwagę z oczywistych dla mnie względów takich stron jak: ftb.pl, idance.pl, isrance.pl i inne zmutowane klony.

Podsumowując wyliczankę w polskim Internecie jeśli chodzi o nowe brzmienia i kompleksowe informacje liczy się tylko dwóch graczy: muno.pl i nowamuzyka.pl. Reszta peletonu pozostaje daleko w tyle. Oczywiście rozumiem taki stan rzeczy. Niby każdy czytelnik czuje się związany ze sceną, ma rzetelną wiedzę i czuje się doskonale na tym polu, ale żeby napisać od siebie jakiś tekst to chętnych brak. Zresztą tak było i będzie. Strony o takiej tematyce nigdy nie odniosą komercyjnego sukcesu, tak, aby można było z tego żyć, opłacić redakcję.

Najczęściej wygląda to tak. Dwóch, trzech zapaleńców tworzy od podstaw platformę, zapełniają powoli treścią. Statystki oglądalności rosną, czytelnicy mają coraz więcej pomysłów i uwag. Jest i bodziec do dalszego rozwoju. Jako, że powoli zaczyna to przerastać twórców proszą o pomoc swoich użytkowników. Na apel odpowiada, kilku śmiałków w większości ze słomianym zapałem, gdzie po miesiącu zostaje maksymalnie jeden, bo reszcie się nie chce/nie ma czasu* na napisanie choćby pięcio zdaniowego news’a (*niepotrzebne skreślić). Na koniec pojawia się pytanie. Ciągniemy dalej czy odpuszczamy? Taka smutna prawda.

Nie łudźmy się, że będzie lepiej. Popatrzmy na papierową polską edycję DJMaga. Duży nakład (dostępny w każdym kiosku, przez Internet (wydanie elektroniczne), większość tekstów na dobrym poziomie, klubowe info i po roku czasu następuje naturalny zgon! Projekt sygnowany znaną marką, zebrała się ekipa do pisania, znaleźli się sponsorzy i reklamodawcy. Wszystko przy niewygórowanej cenie (jednego piwa w warszawskim klubie). Nawet blog DJMag.pl zniknął z sieci. Rzeczywistość.

Kończąc ten tekst podlinkuje niedościgniony wzór i pierwsze źródło informacji – residentadvisor.net. Chwalony muno.pl powoli rośnie w siłę, poczekam, może będzie coś więcej. Po cichu mam taką nadzieję. Jak jest Wasze zdanie?

Deepsounds.pl wraca po prawie 3 latach w zmodyfikowanej formie (pamiętacie jeszcze poprzednią wersję? – powrót do przeszłości). Z mocno rozbudowanego serwisu przeobraził się w lekki blog. Głównym powodem takiej zmiany są braki redakcyjne. W pędzącym w zawrotnym tempie świecie trudno jest zebrać ekipę ludzi, którzy bezinteresownie i systematycznie będą uzupełniać serwis świeżymi autorskimi treściami, a samemu jest trudno ogarnąć całe przedsięwzięcie. Dlatego podjąłem decyzję o nowej odsłonie w postaci bloga internetowego, na którym znajdzie się trochę recenzji, relacji oraz publicystyki ze świata elektronicznych dźwięków.

Pozdrawiam wszystkich czytelników, a w szczególności osoby, które po takiej przerwie pamiętały o serwisie i niezmordowanie zachęcały oraz pytały – „kiedy deepsounds.pl wraca?”. Dziękuje.

Zapraszam również na lekko zakurzone i zapomniane forum.

Prawda jest taka, że gdyby nie remiksy rozpoznawalnych numerów i najprzeróżniejsze featuringy to dubstep byłby tam gdzie jego miejsce czyli w podziemiach. Przecież został on okrzyknięty mianem – punk rock XXI wieku i miał nie mieć wiele wspólnego z mainstreamem. Może mocno teraz ogólnie, ale  dubstep stał się przede wszystkim ulubionym gatunkiem muzycznym ludzi młodych, „alternatywnych”, wykształconych z dużych miast poubieranych w kraciaste koszule i noszących na nosach modne okulary z plastikowych oprawek.

Wystarczy porównać filmiki z imprez gdzie są tylko 4 lata różnicy

Rok 2006 http://www.youtube.com/watch?v=nMTUtDPacc4 (underground pełną gębą)

Rok 2010 http://www.youtube.com/watch?v=CCh9WeHyxyc (duże kluby, ibizowe festiwale, pół nagie tancerki, róż, lasery i inne bajery) sic!

Prawdopodobnie nikt się nie spodziewał, że dubstep tak ewoluuje i namiesza na muzycznym rynku. Jednak czy poszło to w dobrym kierunku? Czy twórcy to sobie tak wyobrażali?

Dla przykładu niech, któryś z didżejów zagra w modnym klubie, w dużym mieście gdzie wszyscy uwielbiają dubstep 1,5h seta z numerami z okresu 2003-2007. Po 20 minutach było, bo wielkie zdziwienie, że nie ma kurwa hitów, nie ma wokali panienek i pierdolnięcia. Jak to? Co on w ogóle gra? Idziemy do baru na wódkę lub whisky z colą. Gdyby ten sam repertuar zagrałby Digital Mystikz czy Benga było, by pewnie podobnie z tym, że ludzie zostaliby na parkiecie i przemęczyli z nogi na nogę jakoś tego seta, ze względu na gwiazdę wieczoru.

Kto jeszcze pamięta płytę Buriala – Untrue (tak to jest płyta dubstepowa!), numery Kode9 (http://youtu.be/-tdktw5Srx4), Shackletona (http://www.youtube.com/watch?v=yi5fVlVRous), Caspy (http://www.youtube.com/watch?v=FLyxHGtFBZY, http://www.youtube.com/watch?v=9DNAkPQkCc4 ), w których może jest brak pierdolnięcia, a i tak są zabójcze. Zaznaczam, nie są to jakieś wykopaliska archeologiczne. Najstarszy z nich ma może 5 lat.

Przyznam szczerze, że nie jestem od początku wielkim fanem dubstepu, który na dłuższą metę jest męczący i beznadziejnie nudny. Ciekaw tylko jestem czy nowi fani tego nurtu są tak zagorzali i potrafią siebie katować w każdej wolnej chwili wibrującym bassem?

Oczywiście nie ma nic przeciwko,  a wręcz należą się podziękowania dubstepowi, że potrafił tak zatrząść mocno zdyszaną i kulejącą elektroniczną sceną. Nazwałbym to nawet fenomenem muzycznym 2009  i 2010 roku gdzie dubstep z mrocznego podziemia przedostał się do komercyjnych stacji radiowych. W sumie nic dziwnego, bo kto jest wstanie oprzeć się takiej „bombie” jak np. Magnetic Man ft. Katy B – Perfect Stranger ?

Przeczuwam jednak, że dubstep to kolejny sezonowy trend i skończy tak samo jak electro house (pamiętacie ten bom?) czyli za 3 lata mało kto będzie o nim pamiętał, oczywiście wyłączając starych wyjadaczy, dla których dubstep to nie tylko muzyka, ale również styl życia.

PS.
Miałem wrzucić na facebooka tylko link do numeru, a wyszedł całkiem długi wywód. Moim mili przyczepiamy disco kule na sufit i ogień!
Blackfeel Wite-Amnesia